Jamnik to nie taki sobie zwykły pies, jamnik to JAMNIK!



Pochodzenie rasy:

       Jamnik jest rasą niewątpliwe starą. Niektórzy dopatrują się jej początków nawet w starożytnym Egipcie, ponieważ w tamtejszych świątyniach archeologowie odkryli wizerunki i płaskorzeźby piesków o długich tułowiach i krótkich nogach. Inni utrzymują, że ich ojczyzną jest Hiszpania.

       Kynolodzy jednak przypisują tej rasie czysto germańskie pochodzenie. Pierwsze udokumentowane wzmianki znaleźć można w średniowiecznych (XIV wiek) zapiskach niemieckich: „psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki”. Rzeczywiście krótkonogi pies gończy, zwany Dachsbracke (od niemieckiego słowa „Dachs” – „borsuk”’) był od dawna używany do polowań na tych terenach. Początkowo wymagano od niego jedynie umiejętności pracy pod ziemią i masy ciała nie przekraczającej 10 kg. Dzisiejszy wygląd rasy zaczął się kształtować dopiero w XIX wieku.

       W 1822 roku na Zjeździe w Hanowerze oficjalnie zatwierdzono jamnika jako rasę wyróżniając początkowo tylko dwa typy: krótkowłosy (wywodzący się bezpośrednio od Dachsbracke’a) i długowłosy (powstały z domieszek innych ras, głównie spanieli). Dopiero pod koniec XIX wieku pojawił się jamnik szorstkowłosy, będący wynikiem krzyżowań jamnika krótkowłosego z krótkonożnymi terierami i małymi sznaucerami, a na początku XX wieku dołączyła karłowata odmiana krótkowłosa.

       Początkowo zadaniem jamników było gonienie zwierzyny po tropie. Dopiero kiedy zakazano łowienia borsuków, lisów i innych zwierząt w potrzaski, zaczęto ich używać do norowania. Sprzyjały temu niewysoki wzrost tych psów oraz wrodzona pasja łowiecka, a także ciętość. Dziś są to wielostronne psy myśliwskie: norowce, dzikarze, posokowce i tropowce. Użytkowość jamników wymaga oszczekiwania zwierzyny, z tego względu bywają hałaśliwe.


Opis rasy (według wzorca FCI):

       Jamnik to mały i niski, krótkonożny pies, o wydłużonej, ale zwartej sylwetce, bardzo dobrze umięśniony. Głowa z bystrym wyrazem, wysoko noszona, wydłużona, zwężająca się w kierunku nosa. Uszy osadzone wysoko, średniej wielkości, zaokrąglone, zwisające. Piętno płci powinno być wyraziste. Szyja długa, muskularna, bez luźnego podgardla. Grzbiet silny, prosty, kłąb wysoki, zad lekko opadający. Klatka piersiowa z wyraźnie zaznaczoną rękojeścią mostka, głęboka na tyle, by odległość od podłoża do najniższego punktu klatki piersiowej była równa około 1/3 wysokości psa w kłębie. Linia brzucha lekko podciągnięta, ale nie podkasana. Ogon noszony na wysokości linii grzbietu, tak żeby stanowił jej przedłużenie. Nogi krótkie, proste (proste!), mocne i muskularne. Ruch płynny, energiczny i z rozmachem. Kończyny stawiane równolegle. Pomimo stosunkowo długiego ciała i krótkich nóg jest to pies bardzo ruchliwy i zwinny. Umaszczenie rude w różnych odcieniach, śniade, zwane też sobolowym (rude z ciemnymi nalotami), czarne podpalane, czekoladowe podpalane, dzicze, marmurkowe, pręgowane. Jednolita maść czarna i jednolita czekoladowa uznane są za wadliwe.

       Jamniki według wielkości dzielimy na trzy odmiany i według rodzaju szaty także na trzy. O przydziale jamnika do określonej grupy wielkościowej decyduje pomiar obwodu klatki piersiowej wykonany w wieku powyżej 15 miesięcy oraz masa ciała. Mamy zatem jedną rasę (obowiązuje jeden wzorzec), ale w 9 odmianach:
       – jamnik długowłosy standardowy (obwód klatki piersiowej większy niż 35 cm, masa ciała nie przekraczająca 9 kg) , miniaturowy (obwód klatki nie może przekraczać 35 cm) i króliczy (obwód klatki piersiowej poniżej 30 cm),
       – jamnik krótkowłosy standardowy, miniaturowy i króliczy,
       – jamnik szorstkowłosy standardowy, miniaturowy i króliczy.

       Jamniki krótkowłose, o sierści krótkiej, gęstej, błyszczącej i dobrze przylegającej, charakteryzują się dobrym węchem, wytrwałością w pracy, ciętością i skłonnością do gonienia wszelkiej zwierzyny po tropie. Długowłose są bardziej podatne na szkolenie, chętnie oszczekują, aportują i pracują w wodzie. Znajdują zwolenników szczególnie wśród właścicieli nie polujących, ceniących przede wszystkim piękny wygląd tej odmiany. Szorstkowłose mają sierść szorstką z podszyciem i charakteryzują się specyficznym owłosieniem na głowie (broda, wąsy, brwi). Te z kolei cenione są szczególnie przez myśliwych

Na podstawie książki: Jerzy Monkiewicz, Jolanta Wajdzik „Kynologia. Wiedza o psie”.